Neveser Kökdeş, dün Murat Bardakçı’nın programında karşıma çıktı. “Neden Bilmem Bu İptilâ (Bağımlılık)?” şarkısı ile beni benden aldı.
Neden bilmem bu iptilâ? / Günden güne halim fena /Aşkta yok mu vefâ, sorsam sana / Hastadır gönlüm, inan bana / Sevmek nedir hiç mi bilmedin? / Aylar geçti seni görmedim
Bu şarkıyı Trofolo Sevim Çağlayan’dan olmak üzere hatırlatmıştı. Biz Zeki Müren’den duymuştuk. Herhalükarda içimize işler, bir gecemizi sorgusuz sualsiz bitirir. Beni böyle Hasan Pulur havalarına sokar.
Zeki Müren’i kaybettiğimiz geceyi hatırlıyorum, 3-0′lık Molenbeek galibiyeti vardı Beşiktaş’ın aynı gece -İnönü’de- ve aşırı bir sıcak, birer külah dondurma pakette ters çevrilmiş. Serinletilmiş balkonlarda otururken insanlar birbirlerine “Başımız sağolsun!” diyorlardı, sarhoşun biri de babama seslenmişti, hiç tanımazken. Galibiyet, dondurmalı sıcak ve bir ölüm… “Koca Zeki Müren… ” diye başlayan ahlar ardından gelen bir boşluk şaşkınlığı, onda rahatlığı görmüştü bu halk, omzundan dokunan bir frapanlık ve cafcaflı efendilik.
Eskilere hürmet onlara da değerse, anlamlı oluyor. Öğrendiğin dili konuşmak gibi, ailende hürmeti öğrendiysen, redingot giyen yaşlı adama da öyle yaklaşacaksın. Eski ne varsa, onlara karşı titiz olmalı. Şarkılara bile, hatta geriye kalan sadece onlarsa onlarla devam edilmeli hürmet davasına. An gelir, duyamadığın ile duyduğun seni geçmişten kopmuş hale getirir.
Kaç gecedir, rüyamın bir yerlerinde eski bir ölüm ile ölüyor Müzeyyen Senar. Halbuki hep canlı tutuyorum dilimde, beynimde. Kolları kartal kanadı, dili bülbül ötüşü, saçları al sancak… Türkülerden şarkılara üşenmeden geçişi, çalgıcıları dost sayması ve elbet kadeh çevirişi, elma kırışı… Bir kere de bir insan ölmeyiverse, büyüttüğü yaşamın bir anına tutunabilse gibi garip düşüncelerle uyanıyorum, korkarak internet gazetelerine bakıyorum. Zor günler atlatılsa, bir rakı içsek karşılıklı ama önce efendice tanışsak… Kimi geç kalmıştır, kimi de beklememiştir ama tanışmalar hep geç olmuştur.
Eski bir ölümden kastım, radyodan ya da balkondan alınan bir haber. Göze sokulmayan anılar ve anlar, doğruluğu kestirme kaygısı, sıcağı üfleme telaşı. Yavaş yavaş dolan evler, yasa yetişen pide ve ayranlar, yasın ilk ayrılıştan sonra düzenlice planlanması ve başta şallar, tülbentler. Ölüye hizmet için ayık kalan bir akraba, dostlar sağolsun der gibi…
Gamzesiyle ünlü bir sevgilim söylemişti; uzağındakiler ölmezler, ölenler uzaklaşır.
at kadehi elinden
bin parçaya bölünsün
dökülsün meyler yere
hatıralar gömülsün
dolu dolu içerdik
kadehlerde aşkı biz
güneş bize doğardı
ne mutluyduk ikimiz
geçmişi yad etmeye
bilmem fayda var mı ki
bugün beni sevmeye
vefalı mı o yar ki
Bestekar Avni Anıl, pazartesi günü Alsancak Hocazade Camii’nde kılınacak ikindi namazının ardından toprağa verilecek.
İnan kisenden başkahiç kimse yok içimde
Yüzüne bakmasam da,başımı çevirsem deseni gördüğümde...
İnan kisenden başkahiç kimse yok içimde
Ne kadar kırgım olsam,ne kadar dargın olsam dabile...
İnan kisenden başkahiç kimse yok içimde
Yusuf Nalkesen
Bir bahar akşamı rastladım sizeİçimde uyanan eski bir arzu
Dedi ki yıllardır aradığım bu
Şimdi soruyorum büküp boynumu
Daha önceleri neredeydiniz
güfte: Fuat Edip Baksı, beste: Selahattin Pınar
usül: aksak, makam: hicaz
ne olursun güzelim sevsen benidalgalandım da duruldum
koştum ardından yoruldum
binlerce güzel sevdim de
sevdim de
en son sana vuruldum
en son sana vuruldum
yaktın yıktın kül ettin erittin beni
mecnuna döndürdün mahvettin beni
aşık gibi sevmesende
kardeş gibi sev beni
kardeş gibi sev beni
dalgalandım da duruldum
koştum ardından yoruldum
binlerce güzel sevdim de
sevdim de
en son sana vuruldum
en son sana vuruldum
