Durmuş Çetin Akman'ın Blogu

Eyleme geçmenin bazı kuralları vardır. Bunlardan birisi eyleme geçiren kanâatlerin ve eylemde kullanılan niteliklerin birbirlerine yakın düzeyde fakat kolayca çeşitlenebilir olması gerekliliğidir. Türk Internet kullanıcıları da belli aralıklarla “Trending Topic” olmak üzere eyleme geçiyorlar. Ortaya çıkan sonucun etkili ve ses getirici olması en büyük dileğimdir, amma velakin çoğu zaman katılımcıları aynılaştıran ve aynı zamanda omuzdaşlığa yakışmayacak düzeyde tekleştiren hareketler peydah oluyor. Geçtiğimiz hafta, para karşılığında yayın yapan bir kuruluşun aldırdığı mahkeme kararı ile blogspot.com alan adına erişim bir kez daha engellendiğinde oluşan eylem gruplarında da gözlemlediğim başka bir şey değildi. Savunma ve savlama çizgilerinin belirlenmesinden yaratılan dile kadar her noktaya itiraz edebilecek durumdayım. Çünkü bu yasağı düşünce ve ifade özgürlüğü sahasına indirgemeyi yanlış buluyorum. Çünkü bu yasak üzerinden şöhret ve takipçi kazanmayı yanlış buluyorum. Çünkü bu yasağı telif haklarına bağlarken YouTube yasağının sözkonusu görüntülerin telif haklarının satın alınması ile çözüldüğünü görmezden gelmeyi yanlış buluyorum. Çünkü bu yasağı ben hiç kâr amacı gütmeden eleştirirken, bloguna reklam alan ya da blogu sayesinde kitap çıkarmış Internet yazarının amacından emin olamıyorum. Para ile spor yayını yapan bir kuruluşun varlığı dahi bana anlamsız gelirken, bu anlamsız yapıda, o yapının içinden bakma mecburiyeti ile yorum yapmanın, eyleme geçmenin bir değeri yoktur. Türk mahkemeleri bu konuda uzmanlaşsa bile yani bir alt alan adı veya herhangi bir üyenin paylaştığı bir içerik için tüm alan adını engellememeyi öğrenseler bile, desteklediğin takımın maçını izlemek ve sevdiğin sporu takip etmek bu kadar reklama bulanabilir, bu kadar satılabilir ve bu kadar ihale edilebilir bir şey olmamalı. Aslına bakarsak bundan birkaç yıl önce WordPress ya da Blogger ağlarına erişim engellendiğinde eyleme geçmek için daha haklı sebepler vardı. O günlerden bu yana Türkiye ve Dünya -olumsuz yönde- çok değişti. Artık açgözlü aslanların tuzak sözlerine kanıp da verilecek kurbanlık öküz kalmadı. Bu nedenle, şimdiye kadar blogun düşünce içermese dahi, yasaklanıverince “Vay efendim düşünce özgürlüğü” diye yaygarayı basmak yerine, Internet’te yararlı içerik ürebilmenin ve paylaşabilmenin yollarını ara. Şimdiye kadar zorluk çıkarmasa dahi, servis sağlayıcın yasağı uygulayınca “DNS ayarlarımı değiştirmek istemiyorum” keyfiyetini öne sürmek yerine, Internet’te anonim ve özgürce gezinme özgürlüğünü elde etmenin yollarını ara. Aksi takdirde, aslanlar yine gelecekler, yine kurban isteyecekler. Vereceğin öküzlük adına bir kurban değil, özgürlük adına gerçekçi bir mücadele olsun.

Türkiye’de Vimeo da yasaklandı. Nedeni kişisel ya da toplumsal rahatsızlık nedeniyle başvurulan bir mahkeme kararıdır büyük olasılıkla. Gelen haberler de bir siyasetçinin uygunsuz durumdaki videosunun “bu seferki” yasağa neden olduğunu söylüyor. Kişilerin ya da toplumsal kesimlerin duyarlılıkları ve hassasiyetleri olabilir. Ancak mevcut yasal düzen, Internet’i her bir kişinin ya da tüzel kişiliğin bulmak istediği gibi bıraktığı umumi bir tuvalete benzetiyor. Öyle ki genel durum şöyle: “Engelliweb.com tarafından şimdiye kadar erişime engellenmiş 7365 websitesi bulunmuştur;“.

Kalkıp göç eylediğim bu ellerde ise tuvaletlerde genellikle şöyle bir uyarı vardır: “Lütfen diğer insanların iğrenmeden kullanabileceği şekilde bırakınız.”. Bizim alaturka hela kullanımı ile arasındaki fark çok bariz.

Yaşım henüz geç ancak ülkem bile beni “Ben zamanında demiştim” noktasına getirdi. Şurada demişiz ki:

Internet’in en önemli servislerinin kaynaştığı WWW’yi (Dünya Geneli Ağ) sansürlemek ile tek elde edebileceğimiz, bilgi çağında arka sıralarda kalmış bir toplumdur. Internet servislerinin yasaklanabilir olduğu algısı, eğer Internet kullanımı kültürünün öğrenilebilir ve paylaşılabilir bir kültür olduğu algısının önüne geçerse, ülkemiz bir çağı daha ıskalamış olacak. Bu durumda kimlerin nasıl bir yarar gördüğünü anlamakta zorlandığımız gibi, bu kesim ve kişilere de özgürlüğün gerçek tanımını hatırlatarak soruyoruz: Yasaklanabilecek başka neyimiz kaldı?

Başka da sözüm yoktur.

SansüreSansür – 01 from adboy on Vimeo.

Başbakan: – “Size daha enteresanını söyleyeyim; Youtube filan onlara bir girerseniz, oralarda aynı partinin bazı toplantılarında maalesef bırakın çarşaflıyı, başörtülülerin dahi oralara nasıl sokulmadığını, onlara karşı nasıl bir mücadele yürütüldüğünün belgeleri bizim elimizde var.”

Bir gazeteci: – “Youtube’a girilmiyor …?”

Başbakan: -“Ben giriyorum, siz de girin…”

Çarşaftan, belediye başkanlığı adaylığından ve adaylarından, parti içi demokrasiden bahsedecektim, gel gör ki bu diyalog beni benden aldı. Sizi de sizden alsın.

Çoğunluk tarafından okunamayacak, kimisi tarafından eksik görüntülenecek bir blog yazmak?

Mantıklı mı? Hazmedilebilir mi?

Bilişim hukuku diye bir kavrama sahip olmadığımızı, olsak bile iflasını daha önce yazmıştım. Böylesine dar düşünceyle ne bilişim olur ne de hukuk… Freud’un ne kadar geliştiğimizi özetleyen “Ortaçağ’da yaşasaydım düşüncelerimden dolayı beni yakarlardı, şimdi o kadar ilerledik ki sadece kitaplarımı yakmakla tatmin oluyorlar.” cümlesi sansürün düşünce düşmanı boyutunu gözler önüne seriyor. Ha, diyecekler ki, yasadışı paylaşım, uydudan çekilen yayınlar ve uygunsuz içerik ne olacak? O zaman da, artık çoklu ortam dolaşımının yeni yönlerini kabullenmemiz gerekiyor. D-smart ile ilgili olduğunu söylüyorlar, peki Çarşamba gecesi benim Turksat uydum ve Digiturk dekoderim ile 20 yıldır izlediğim CL maçlarını artık izleyemez oluşum ne olacak? Eğer dekoder savaşlarından kaynaklı bir durum varsa, TürkTelekom’a ne demeli!? Kendisine internet kullanımı için ücret ödeyen kesimi, başka bir sektördeki kazanç savaşları nedeniyle kendi hizmetinden mahrum bırakması saçmalık değil de nedir?

Milliyetçilik bazlı yasakları burada irdelemiştim. O yazı sansüre karşı kullanılan yazıların en güçlülerinden oldu. Verdiğimiz mücadelenin milliyetçilik ve kapitalizme karşı olması gerektiğini hep söyledim, ne yazık ki bu düşünceler geniş kitlelere yansıtılmıyor. Özgür düşüncenin dile getireni ha ben olmuşum, ha başkası bu nokta önemli değil. Önemli olan ne kadar ve nasıl anlattığımız. YouTube yasağı -yasaktan da öte artık bir yokluk oldu-, imeem yasağı, evrimci site yasakları, sözlük yasağı, wordpress yasağı ve zurnanın “zart zurt hart hurt” -artık ne kadar abzürd ses varsa- dediği yer olan blogger yasağı…

Ben uluslararasılaşma taraftarıyım. Türkçemle, yarım yamalak yabancı dil bilgimle, Türkiye fotoğraflarımla, Avrupa deneyimlerimle, Türk üniversitesinde yetişmiş bir mühendis olarak bu dünyada sınırsızca yer almak istiyorum. Dünyadaki bu ağda özgürlük ve birliktelikle yer almak, web servislerinin paylaşımını arttırmak istiyorum.

Ama nasıl derim başkalarına, “biz hödüğüz” diye?