Posterasmus sendromu sırasında indirmiştim l’auberge espagnole filmini, ancak ek$ideki yorumları okuyunca izlemeyi erteledim. Ta ki düne kadar… Bu sendroma bağlı olarak bir teresmus olduğumun resmidir filmden sonraki halim. Audrey ilk defa canımı sıktı, düşüversin istedim Xavier’in yakasından. Oralara öyle memlekette sevgili varken gidilmez, gidilmemeli. Çünkü oralardaki pansiyon, yurt ve ev yaşamı buradaki değer yargılarını işsiz güçsüz bırakır. Bir kat, on oda, iki tuvalet, iki banyo, bir mutfak ve sıfır nöbetçi… Hayat böyle işliyor oralarda, komediye dönüşen anlar sonradan alışkanlığa bağlanıyor. Parti ve kampüs havasına hiç girmiyorum. Filme döneyim tekrar, Avrupalı gençlerin Amerikalılara duyduğu antipatiyi de çok iyi vurgulamış. İngilizlere olan bir gıcıklık da sözkonusudur çünkü özellikle Akdenizlilerin İngilizcesi ile inceden dalga geçerler, o anda o adama iki kelime Türkçe konuş desen öcünü de almış olursun. Filmin Fransız ve İspanyol ana ekseni tabi benim yaşadıklarımla çok çakışmadı ama pansiyonda bir Alman gencin de bulunması bazı anıları canlandırdı. Hey gidi günler!

“Erasmus?” replikleri gerçektir ve hayatın her saniyesinde yaşanabilir. Xavier’in ülkeye dönüşünde yaşadıklarını ben de yaşadım, tek farkla buradaki Erasmusların ortamını da gördükten sonra bizde bir sorun olduğunu düşünmeye başladım.

Film sıcak, Audrey sinir bozucu, Anne-Sophie sanat eseri, Ali Farka Toure ise filmin sürprizi… Barcelona ve Katalancılık ise filmde kolaycılık gibi durmuş, yazıyı Xavier’in ilk günündeki repliği bitirelim;

“when you first arrive in a new city, nothing makes sense. everythings unknown, virgin… after you’ve lived here, walked these streets, you’ll know them inside out. you’ll know these people. once you’ve lived here, crossed this street 10, 20, 1000 times… it’ll belong to you because you’ve lived there. that was about to happen to me, but i didn’t know it yet.”

Hamburg’a gelmişiz. Eylül’ün o başlardaki önemli günlerinde hem de. 4 kişiyiz, 4 genciz. Ben, Bay R, Bay Ç ve Bay D… Yüklenmişiz SchönesWochenende’ye, dizilmişiz trene. Tabi öncesi kalender bir reiseplan çekmek otomattan. Otomatlar ile şiir bile yazılabilir Almanya’da, yeter ki kafiye aranmasın. Otomat köşesine yumulup bileti ve aktarma planı cebinde, cappisonnesi ve elmalı turtası elinde, prezosu kıç cebinde ayrılabilir insan o kalabalıktan. Sosyal bir devlette mutlu olmak için kasmaya gerek yok.

Neyse Hamburg’a gelesiye kadar Hannover hariç ne kadar dandik şehir varsa aktarma için oralarda beklemişiz. Kuzeye doğru gittikçe gün batmaz olmuş, içimiz de ekseriyetle bir hoş tabi. Kuzey Kutbunu keşfe gider havalardayız ve her yeni trende mütemadiyen yazı tura atıyoruz. Yan 4′lüden tavsiye almak için. “Aga, inanın bak çok güzel olsalar, illa ki konuşurum“. Bay Ç, bu konulara soğuk. Yanlış anlaşılmasın kız arkadaşı var o sebeple. Geri kalan üçlü tecrübeyle sabit ve tecrübeden kaynaklanan bir yüzsüzlüğe sahip, gocunma çekinme yok. Avrupa’nın şımarık dahileriyiz. Dandik şehirler demiştim, Göttingen, Uelzen bu liste böyle gider. Sanmayın ki Almanya’da direkt tren yok, var var olmasına da 35 €luk ortak biletimiz sadece RE’lerde geçiyor, ICE’lere zengin Avrupalı biniyor.

Uykudan da vazgeçmediğimiz için sabah saat 11′de bir NewYorker yağmasından sonra başlayabilen yolculuk akşam 7′de Hamburg Hauptbahnofta sonlanıyor. Yeraltından ve katlı bir yapıdan Saturn’e çıkıyoruz. Buraya neden girdik hala bir fikrim yok. Çıkışta da bir koordinasyon sorunu sonucu ben dışarda cazcı amca ile birazcık takılmak durumunda kalıyorum. Bilenler bilir, domuz yeme konusunda tereddütünüz yoksa bile cebinizde öro az bulunan bir şeyse, bilmediğiniz bir şehirde ilk hedef ya mc‘tir ya da burgerking‘tir. Bu Rotterdam ve Luxembourg’ta mc olarak, Amsterdam ve Hamburg’ta burgerking olarak tezahür etmiştir. Bildiğin fiyattan yersin, tuvaleti kullanırsın, dünya kardeşliğini böyle böyle algılarsın. Biz de dünya şehri Hamburg’ta burgerkingi ziyaret ediyoruz. Sonrasında karnımız tok, sırtımız pek halde Rathaus dolaylarına geçiyoruz. Ve sormaya başlıyoruz: “Any historical places, anywhere to drink and enjoy, would u come with us?“. Cidden bu sefer ilk olarak bir erkeğe soruyoruz. Tereddütsüz “Ripperbahn” diyor. Üstüne tarif dahi ediyor net olarak. Bir kaç defa daha, gençlere doğrulatıp ver elini Ripperbahn diyoruz. Hatırlatayım saat 9.

S-Bahn’da iki adet Türk ergenine rastlıyoruz. Ergenler orada Türklerden utanacağımızı söylüyor. Memleketten havadis verdikten sonra yerüstündeyiz. St.Pauli!

Bay Ç futbola meraklı, Bay R karşıcinse, Bay D ise Türk Bill Gates’i ve ben üçünün karışımı olmaya çalışan ninjatörtıl rafael. Bay Ç -hiç sektirmez- uniksk polarıyla St.Pauli’yi anlatıyor bizlere. Bay R, Ripperbahn’ı iki dakikada çözmüş durumda ve ben o gece karışımdaki Bay R dozunun yüksekliğinden olsa gerek Ripperbahn’ı baştan seviyorum. Sokakta kara domuz gezdirenler mi ararsın, kaldırımda çekenler mi ararsın her çeşit mevcut. Ve ben, dünya ve sanat şehri sloganını göremiyorum buralarda.

Birer içki içiyoruz Ripperbahn’da. Masasına konuk olduğumuz emekli Alman topçusu tipli bey, bize İstanbul’a olan hayranlığını anlatıyor. Kendisinin Skibbe olmasından şüphelenmiştim. Herif bizden daha çok etrafı kesiyor. İçki macerasından bira içerek en az zararlı olarak çıkıyorum. Kanımca vodka kokteyli Bay Ç’nin aklını çelmiştir o gece. Yapma dedik yaptı. RedLight olayından önce yarı Türk yarı Makedon bir ergen bizi asya cennetine sokuyoruz. Ona da yapma dedik, yaptı. Bizde para yok, rahat olabilirsiniz.

Bir yukarı bir aşağı burada da RedLight olayını buluyoruz. İçerlenecek pek çok durum yaşanmıştır, burada bahsetmiyorum ki gençlerin ümitleri ölmesin. Ripperbahn bize kalleşlik yapıyor ve başlangıç noktasına dönüyoruz.

Bahnof’ta günün ikinci burgerkingini yapıyoruz. Düşüne düşüne belki kool bir bar buluruz diye tekrar yeraltından çıkıyoruz. Sokaklar boş değil, bomboş ulan… Şansımıza iki bayan ve güzel bir cevap geliyor: Schanze…

Schanze daha nezihtir dediler. Schanze daha güvenlidir dediler. Schanze daha yakındır dediler. “Varalım” dedik. S-Bahn’dan iner inmez çevik kuvvet karşımızda. Bay R, S-Bahn’da bir kaç kız ile muhabbet kuruyor. İçgüdüsel olarak onlara takılıyoruz. Kabul edelim biraz kırıklar. Çevik ve kuvvetin Almancasını düşünürken olayların içine doğmuşuz bile. Bay Ç, St.Pauli diyor, anarşist komünistler diyor, ben punkçıların polise tükürmesine takılıyorum. Bay R, olay filan yok diyor. Bay Ç, yeni geldim beni soktuğunuz ortama bak diyor, Bay D, Rotterdam’da olayın kendisi bizdik diyor, ben içelim diyorum.

Kızlar ayılıyor, kargaşada su mu ne yedilerse ondandır tabi. Dönerciye doğru bizden kurtulmanın yollarını arıyorlar. Güzel olsalar içim yanmaz, yediği de Türk döneri başka şey değil. Biz o sırada Bok Restoran’ı keşfediyoruz. Koreli miydi neydi, gece gece bizi güldürdü.

Schanze’nin nezihliği, güvenli oluşu ve yakınlığı bize görünmez oldu. Kederle attık kendimizi bir cafeye. O saatte açık bir cafe Giessen gençliği için nimettir. Garson Türkçe bilmeyen bir Türk çıkıyor. Çerezi anlamadı o kadardır Türkçe bilgisi.

Gecenin sonuna doğru Bay D, bira ile antibiyotik içerken, ben rakı aranıyorum, Bay R uyukluyor ve Bay Ç gelen tehlikeyi seziyor. Panzerler ve tazyikli su. Videonun anafikri budur. Sadece çektim, herhangi bir mesaj kaygım yoktur. Cafeye gelen Avrupalılar olarak devleti geceyi mahvetmekle suçlayan toplulukla kaynaşıyoruz. Türkiye’de böyle değil, vallahi diyoruz. Yerseniz…

Mala bağlamış şekilde dönüyoruz aynı yolları, tek kazancımız Ripperbahn’da bulduğumuz ellilik. Bay D gördü, ben alsanıza dedim, Bay Ç aldı. İyice ucuza geldi bu yol hikayesi, ucuz etin yahnisi yavan oldu.

Gitmeler ve gelmeler insanı bir hallere sokuyor. Düzenleme ve alışma evresini bir kenara bıraksak dahi, akıldakilerin normal seviyede bir anıya dönüşmesi için geçen süre ya da geçmeyen süre insanı leyla yapıyor. Bundan 3 ay kadar önce buraları bırakıp staj amaçlı Avrupa’ya çıktığımda kafamda buradaki şirketlerle kurulan ve kurulacak bağlantılar, tatil planları ve arkadaşlar, ailem ve İzmir vardı. Bunların hepsi kaybedilebilir geliyordu. Yaptığım seçimin sonuçlarına, sonuçlar netleşmeden kendimi hazırlamaya başlamıştım. Tüm diğer müstakbel bilgisayar mühendisleri, mükemmel şirketlerde staj yapacaklar, mezuniyetten sonra hazır işe konacaklardı. Yazlıktaki arkadaşlar acaip eğlenecek, Çeşme patlayacaktı, Dikili dinlendirecekti. Ailem yeni olayları bensiz yaşayacak, yeni konumlara bensiz geçecekti. Bu olası gelişmelere yanıtım, ne yapalım yani olasıya kadar bir iki hafta tükettiğimi hatırlıyorum. Devamında işimize baktık.

Döndükten sonra aynı endişelerin gerçekleşme ihtimali biraz daha düşük geliyordu. Çünkü “dönmek” elimde yırttığım iki başvuru belgesinden geriye kalandı. Avrupa kültüründe yaşamayı sevmiştim. Uluslararası yaşamayı sevmiştim. Uzatayım diye düşündüğüm bir eğlence, bir takılmaca ve bir yaşamaca hakkım vardı. Onu da ekonomi ve siyasi nedenlerle elimin tersiyle ittim. Çok böbürlenesi bir kuram vardı kafamda. “Bu böyle ve bu yüzden uzatmıyorum.” Çünkü Türkiye aynı yerden devam edecekti benim için. Aynı heyecan, aynı birliktelik. Tabi ki buraya dönünce hayal kırıklığına uğradım. Hayal kırıklığının nedeni ya da sonucu, buradaki tavırlar ve genel ortam değil; içimdeki bir boşluktu. Alışkanlık boşluğu mudur nedir artık tam bilemiyorum ama döndüğümden beri daha sessiz ve daha çabuk tükenen bir heyecan durumuna sahibim. Bir daha olamam eskisi gibi gelmiyor değil. Bunlar da iddialı sözler ama orada tek kişilik odada, uluslararası bir ortamda edindiğim benlik, kurduğum bir yaşam vardı. Ölüm gibi birşey oldu. Beden toprakta ya da küller denizde ve varsa ruhumuz geride kalanları görüyor. Sızamıyor oradakilere.

İtiraf edeyim, hala kokoreç yemedim. Türk kızlarının nazına da siktir çekesim var. Gerilmeye başladım. Umarım bu haftasonu geçecek ve burada, yine, mayıs ayındaki gibi olacağım. Olmayıversem mi?

HauptBahnof harikasından yeryüzüne doğru çıkın. Güneşin batmamaya daha meyilli olabildiği kadar kuzeydesiniz artık. Elbe’nin denize açılan ağzından gelen deniz havası ortamı ısıtmakta, “dünya şehri” iddiasını devasa liman ile kanıtlamakta. Tüm Alman şehirlerinde olduğu gibi Bahnof şehir merkezine çok yakın ve S-Bahn, U-Bahn konforu(?) ile şehrin diğer semtlerine gidebilirsiniz. Town Hall’un olduğu noktada durup ortalama bir Alman’a, gurbetçi bir arkadaşa ya da güzel bir Alman bayana nereye gidilebileceği konusunda sual eylerseniz, size duraksamadan St.Pauli, Reeperbahn yanıtını verecektir. Neden bu yanıtı verirken gözlerini patlattıklarını anlamayabilirsiniz. Biz de anlamamıştık ya da anladığımız anlatmak istediklerinden farklıydı.

Güzide semt St.Pauli’de bizi kerhaneli bir Bağdat Caddesi karşıladı diyebilirim. Türkler, Türklerden utanır olmuşlar, Almanlar ne yaptıklarını bilmiyorlar, Uzakdoğulular seks ticaretine nesne olmuşlar ve Zenciler Amerikan aksanları ile yalaka güvenlik görevlisi rolündeler.

Burada daha fazla rezil olamayacağımızı anladıktan sonra tekrar Bahnof ve tekrar sorgu sual ve tekrar S-Bahn krallığı… Sonuçta çevik kuvvetin ortasındayız. Anarşistler eylemde, punkçılar polis avında ve bizler turist kılığında. Oktober Bar’da içki içerken panzerler ve su…

Evimizi hiç bu kadar özlememiştik. Hamburg da manyaklara ve dergicilere kalsın.