Na jedenfalls, Ingvar, wir werden uns alle Mühe geben, deinen Plänen bei uns im Stadtteil einen Strich durch die Rechnung zu machen. Wir haben schon damit angefangen, und unsere Politikern geht auch bereits die Düse. Wie sonst sollen wir uns erklären, dass sie mit dem Gedanken spielen, das Genehmigungsverfahren für dein Möbelhaus jetzt vom Bezirk in die Hände der Stadt zu legen, um ein Bürgerbegehren dagegen unschädlich zu machen? Es wird ihnen nichts nützen. Wir bleiben dran, Ingvar. Das Leben ist kein Möbelhaus. In diesem Sinne: Deine Anwohner, die keine werden.

Gentrifikasyon, Hamburg Altona’da da bir “zafer” kazandı diyebiliriz bugünden sonra. Zira, Altona’da yapılan oylama sonucunda Altona’nın merkezi diyebileceğimiz mevkide yer alan boş binanın bir anlamda “de facto” kullanıcıları olan 130 kadar sanatçı ve “Kein Ikea in Altona” inisiyatifi yürütücülerine destek ancak %23 çıktı. Ikea bu binayı 2009 yılında 10 milyon Euro’ya almıştı. Ancak semtin sakinleri, Ikea’nın burada yeni bir şube açmasına – daha doğrusu inşa etmesine – sosyal ve çevresel nedenlerle karşı çıkmışlardı. Yapılan bir çok güzel ve etkili gösterilere karşı siyasilerin de desteği ile istediğini alan Ikea oldu. Takip edebildiğim kadarıyla bu gentrifikasyon projesine karşı çıkan tek siyasal oluşum Sol Parti idi. Bu tabloda da ucuzculuğu sosyal yarar olarak gösterebilme başarısına erişmiş Ikea’nın aldığı %77′lik destek oranı az bile diyebilirim. O kadar ki, Yeşiller temsilcisinin bile buraya akacak yatırımdan bahsettiği bir ortamda gerçekleşti bu oylama.

Almanya’da evet gökdelenler ve gökdeliciler sevilmiyor, tarihi binalara karşı inanılmaz bir hassasiyet var, şehir planları hiçbir şekilde eğilip bükülmüyor ve küçücük bir kasabada otursa dahi genç bir insan “oralı” olarak yetiştiriliyor. Tüm bunlara rağmen; son yıllarda dünyanın en büyük ihracatçısı ünvanını Çin’e kaptıran Almanya, savaş sonrası ekonomisinin getirdiği zorluklar ile oluşturulan bazı semtlerini ve yapılarını,  büyük şirketleri ve yatırımları çekmek için öne sürüyor, yenileşme ve yenilenme atağına kalkıyor. Tabi bu durumda olanlara ve olacaklara tepki gösteren kitleler sahneye çıkıyor. Bizim gibi unutkan ve umursamaz da olmadıkları için, sanıyorum ki bu davanın başka başka alt davaları olacak ve yine uygarlık kazanacak, artık paralarını saymaktan tek dişi mi kalmıştır yoksa bireyin düşüncesi ve gücünden mi doğmuştur orasını bilemeyeceğiz.

Son olarak, ilk video ile ilgili ipucu vereyim, video Fatih Akın ile başlıyor…

                          

Ama -ne yazık- o aile hep orada bi’ yerlerde.

Başka bir mahalde başka bir oluşum? başka bir niyet? başka bir aile kurmak? Yok ille o saçma İstanbul STKcılığı, e tabi iş orada STK da orada olur. Bir dirhem aşıksanız şu şehre, onu bile yarara çevirmeden elin tersi ile itilmiş bir 80 kadar il, bilmem kaç ilçe ve bilmem mümkün değil kaç aile oralarda.

İstanbul’u teğet geçerek, Avrupa’ya ayak basıyorum. Dengesiz bir demokratlığı es geçip, sosyal ve demokratım diyorum. Kızları öpmekten geri durmuyorum.
Yaşasın Hayat! dediydi bi örgüt, bak işte onlar gayet iyi.

                          

Brasilia hakkında ne zamandır yazmak istiyorum.Dünya’yı gezebilecek durumda bir insan değilim.O kadar param yok.Kendi ülkemin batı kısmını az çok gezebildim.İşbu sebeplerle biraz oradan buradan derlenmiş bir yazı olacak.

Rio’nun başkentliği gelecek için umut vermeyince ülkenin merkezinde yeni bir başkent planı yapılmış.Ütopya ile Ankara hikayesi arasında bir girişim.Modern anlamda UNESCO Dünya Mirası’nda yer alan tek şehir.(Belki bir de Le Courbisier’in Kandigah’ı).

Kentin tam mevkisi hakkında çeşitli menkıbeler mevcut, tabi çoğu Latin Amerika dindarlığı kaynaklı.Başkan Kubiçek 1956′da bu şehrin boş arazisi üstünde güzel ağdalı laflar etmiş, ancak bırakalım ulusun makus talihini, kendi yapmacık talihini bile yenemememiş Brasilia.Nüfus patlaması, gecekondulaşma tahmin edilenden çabuk türemiş.Gidip de görmediğim için Ankara gibi garip bir hale gelip gelmediğini bilemiyorum.

41 ayda üç insanın elinden çıkan bir proje halinde bitirilmiş.Üç insandan kastım şehir plancısı Lucio Costa, mimar Niemeyer ve peyzaj mimarı Burle Marx. Uçak ya da kartal şeklinde bir planı mevcut bu şehrin.Yeni bina yapmakla ilgili bir çok kanun, yönetmelikleri vardır eminim. İnsanların yerleşim bölgeleri de daha önceden belirlenen bölgeler dışına çıkamamakta imiş.

Miş-mış’ın dayanılmaz hafifliğini bi’ kaç resim ile atalım üstümüzden.

                          

Geçiş dönemsiz bir kentsel dönüşüm, kentsel al-ver kıskacı.Tarihi yapılara dahi kıyıldığı söyleniyor.Hiç mi orta yol yok şu memlekette?

Kentsel dönüşümler adıyla yapılan tarihi şehir merkezlerinin ve manzaralı şehir teraslarının kapışılması olmasa …

Gecekondu ve ben yaptım olduculuk devam etmese …

                          

Dolmuşta da değiliz hani , çeyrekliği uzatmam istensin , ya eski bir arkadaş ya da ense tıraşımı beğenmeyen bir insan evladı..Eski bir arkadaşsa , gereksiz bir sürü muhabbetler , sövme ya da övmeler..Geçmişimle ilgili lehte tanıklığı bile sevindiremez beni şu an , yapayalnız soyut bir bünye ile otuzbeşbuçuk dakikalık yolumda sakinliğe gömülmekti nihai hedefim..Evet nihai çünkü otobüste güzel kız yoktu , sınıftan arkadaşım yoktu..Nereden çıktı bu , beni koşulların oluşturduğu kararımdan alıkoymaya yakınlaşan , aklıma düşeyazan dokunuş..?!Etrafımda yaşlı yolcu var mı diye bakınsam, ama adama sormazlar mı , yirmi dakikadır aklın neredeydi ey oğul diye..Uyku numaramı bile tehdit edebilirdi bu dokunuş , ha uyuyor muydum , yok hayır başım hafif sağa eğik dışarıyı gözlüyordum.Üç saniye doldu bile , dört , beş ve altı…Yedide yabancıyız gene , belki yanımdakine musallat olur, belki dokunma amacı neyse o ihtiyacını , isteğini kendi kendine görür.Sadece dokunmasaydı keşke , “arkadaşım , beyefendi , oğlum..” filan deseydi , ya da bir isim deneseydi ben de.. “Bünyamin , Süleyman , Veysel Abidin..” tutmazsa bile bir duyumu daha rahatsız eder , böylece prensiplerimi aşabilirdim belki..Ama tek tıklık bir dokunuş , tetiklenme eşiğimi aşamadı..Hem belki ürpermişimdir , sanrıdır bu , öyle sanmışımdır yani..Şimdi arkamı dönüp baktığımda ya boş bir ifade görürsem?Ya bir çiftse arkamdaki , “ ne baktın bilader? ” derse çam yarması eril kişi?Ne derim, ne ederim?Haksız da değil , ben de kıllanırım böyle bir durumda , benden yakışıklı gençten biri arkası dönüp “ne var?” dercesine bakacak kız arkadaşımın gözüne..

Bu işte bir iş var , rahatsız olmam istendi , toplum içi davranış , sesleniş kurallarını anlatsam şimdi..Bakın desem Eski Yunan’dan beri bu işler böyledir desem..Olmaz bu da olmaz , son saniyeye girince rahatlarım sanmıştım , daha beterim , tüm dinginliğim kaçtı , dalgalı kur gibiyim, kek gibiyim portakallı , dönsem , dönmesem , bana mı seslendiniz desem , Taxi Driver filmindeki ayna sahnesine çalışmıştım , ama dirençli değilim o kadar..

Ve altıncı saniye işte dedim , kolumu uzatıp çektim kendime doğru küflenmiş pencereyi , hava doldu içeriye , arkamdan bir ses “..ben de onu diyecektim evladım..” dedi , yok oldu…