Durmuş Çetin Akman'ın Blogu

Yabancıyken ve üstelik yalnızken, gelip geçmekte olduğun toprakların bir anda sesini duyarsın. Kafanda yankılanan anadilindeki düşünceleri susturup, içinde hissedebilirsen oraların ritmini, yalnızlığını yenmen için daima bir şansın olacaktır.

Hem gece yolculuğunu seviyorsan, gündüzleri dans etmelisin.

Ama gidecek. Duran, kalan ve benimseyen olmadığı için buraları, o da gidecek. Beraber gitmek mümkün olmadığı için, o giden olacak, gerisi ise kalanlar. Bir şişe şarap ve dahi yanına ne yakıştırdıysa damağı, yakamozun milyon yıllık aynılığına aldırmadan gidecek. Deniz üzerine düşen ışınlarının adını bilir mi bilmez mi belirsiz, eteğine yakışan bir bluz ile gidiverecek. O giderken, annen düşecek bir an aklına, devamında apansız duracak kanaman, iyileşecek yaran çok geçmeden. Hem boşversene, ay yine doğacak, yine zamanı gelecek dolunayın. Beraber gitmek, ancak yeni bir yaşam yaratılacaksa mümkündür, değilse ay hiç utanmaz, yine gelir.

Bak Bir Varmış Bir Yokmuş 2 – Ajda Pekan & Tanju Okan – Hanci

Dejeneratör‘den gördüm.

İlk uçakla Küba’ya varasım geldi.

Anı biriktirmeyin. Ben geride kalan on yıldır akıl heybemde anılarımı biriktireyim dedim, tam tekmil bir masa kurulduğunda paylaşırım dediydim, yanılmışım. O kadar yıl sonra, bir bakıyorsun; o masa bırak kurulmayı, ne mekanlarda ne de gönüllerde dostlukların adına ayırtılmıyor bile. Başka bir seçenek elbette var: yeni bir masa için yeni anılar biriktirmek. Fakat gel gör ki, hem için hem de sesin yenileri taşıyamayacak kadar paslı ve çürük, ellerin yenilerin elleriyle tokalaşamamanın hüznünü yaşatacak kadar soğuk ve gözlerin tam o yenilerin gözlerinin içine bakamayacak kadar sıkılgan. Anılara ne gerek var böyle bir durumda?

Bir kapı açıldı, yok ya ne açılması, zorla açtım o kapıyı. Aralıktan girdiğimde karşılaşacağım şeyleri az çok biliyordum, eski bir anımdan hatırlayabildiğim kadarıyla güzeldi, hayat yolunda görülmesi gereken ve katlanılması gereken şeylerdi. İçeride yalnızlık da vardı, ama abartılacak bir şey yoktu. Kapının ötesinden söylüyorum, burada da yaşıyor, burada da yaşlanıyor insan evladı. Hiç sekmesiz aynı ritminde devam ediyor hayat. Sekiz buçuk ayın özetini çıkarıyorum bazen kafamda, bunca ay bulgur pilavı yemeden geçti örneğin, 3 tabağım vardı, içlerinden birisi kaydı elimden, kırıldı ve son 2 aydır 2 tabakla idare ettim, sonra saçımı kesmeyi öğrendim, nasıl diye soranlara anlattım, yeni markalara ve o markaları kullanan insanlara alıştım, bir kadına çok fena aşık oldum, toparlayamadım kendimi, diğerlerinin sözünü etmesem de olur, kısacası sekiz buçuk ay bindiği trenin üzerinde yol aldığı raylardan bağımsızlaşan, kimi zaman uyuklayan kimi zaman da etraftakileri gözlemleyen bir yolcu umarsızlığında geçti. Tek parça halinde ilk arayı veriyorum, bir haftalığına İzmir’e, eve dönüş…

Öyle bir kadına rastlamadıysanız henüz, durmayın devam edin. Gidilecekse gidilecek. Uzak değildir atılan her adım, hem uzaklaştığın ne ki? Eğer güzel bir kadın varsa yanınızda, ona dünyayı anlatın, gerçek dünyayı değil, gerçekleşecek dünyayı. Her sözcük bir öncekini omuzlamalı ve tekmil sözcükler gözlerini örtmeli onun. Suskunluğunu buse ile bozarsa, uzağı işte o zaman hissedeceksiniz. Yoksa, bu dünya bir aşk için tüketmeye de değer.

Nasıl yoksulluksa en büyük cezası tamahkarlığın, sevmenin cezası da uzaksızlıktır. Başa geldiyse, çekilecek.

muhtemelen gidemeyenler, gitmeyenler, gidenlere bakarak kalanlardır “nereye gidersen git kendini götürürsün” sözünü tekrar edenler. kavafis’in “başka bir şehir yok” diyen şiirini yineleyenler muhtemelen başka bir şehir bulmaya o ya da bu biçimde imkanı olmayanlardır. oysa hiçbir ben yolda erimeyecek, yoldan etkilenmeyecek, yolla birlikte değişmeyecek kadar taştan değildir. hiçbir ben, yoldan daha güçlü değildir oysa…

Ece Temelkuran, Milliyet, 17 ekim 2004.