Uçmak bahanesiz bir alışkanlık olmuş zaten. Asıl hikaye havalimanlarından sonra başlıyor benim için. Sözgelimi İstanbul’a inişten sonra Florya’dır Yeşilköy’dür gayet güzelken; Ataköy hizasından sonra yoldan geçeni dumana boğanlar bir hikaye benim için. Sözüm olamaz aslında. Zira Mine G. Kırıkkanat yıllar önce konuya eğildiğinde de daha derin düşünmeye çalışmıştım. Ne var ki, derinin de derini, incenin de incesi, özgürün de özgürü olunsa bile şehirleşmenin böylesi illa ki bir yerlerden açık kalıyor.
Duman heyhulasının nedenini anlamadan bir üstgeçitte şehirlisini düşünen belediye ışık saçıyor: Tam Dumansız İstanbul.
Jackson’ın aramızdan ayrıldığını öğrenir öğrenmez çok sayıda insan birkaç video izleyip bunları çeşitli sitelerde paylaştılar ve yine aynı sitelerde kişisel iletilerini bu haber üzerine güncellediler. Bu insanların karşısına Jackson’ın bazı hatalarını bu paylaşımların ve iletilerin yorum kısmında insanların yüzlerine vuran bazı insanlar da vardı. Bu tür zabıtaların kafalarında eksik olan elbette insanların takdir ve hayran ettiklerini hatalı bulduklarından ayırabilme yeteneklerinin olup olmadığını düşünme becerisiydi. Çünkü ülkemizde de çok sık görüldüğü üzere, bir kesim insan özel yaşam ve toplumsal iltifatın ayrımından çok uzaktalar. Öte yandan çoğundaki galeyan aslında şuradan kaynaklanıyor, toplumsal bir kişiyi destekleyenlerin, sevenlerin ve ona hayranlık duyanların o kişinin tüm özel tercih ve hatalarını, hatta adli suçlarını da, benimsediklerini düşünüyorlar. Michael Jackson’ın ölümünden üzüntü duyanları çocuk istismarcısı ilan etmek yerine, direkt olarak suçluları ve katilleri öven şarkıcı türkücü bozuntularını utandırmak bence toplum için dünya için daha iyi olacaktır. Bunu anlamak gerekli.
“Efsanevi Pop Kralı”nın ölümünün ardından, 80′ler ve 90′lar sonrasında asla erişemeyeceği popülerliğe tekrar erişeceği iddiası da bana biraz göçüp gidene saygısızlıkmış gibi geliyor. Bir insandan tüm hayatı boyunca kapitalist ölçütler ile üstün getiriler beklemek zaten haksızlıkken şimdiden “anısına” albümlerinin satış rakamlarını hesaplamak düpedüz ucuzluk. Internet kullanıcıların bilgi açlığını tam olarak bu popülariteye eklemlemek ise yanlışlık olur. Google’daki arama istatistiklerine göre (yerel saat ve tarih) 25 Haziran günü Michael Jackson hakkındaki aramalar en üst seviye ulaşıp, ardından Hot Trends’e göre bu aramalar gelen haberler ışığında dallanıyor.
Bilgi açlığını gidermek için başvurulan ana kaynak olan basın konferansı ise yayın kuruluşlarının hem popülarite hem de istediği gibi gösterme kaygılarına kurban edilmiş görünüyor. Küçük kardeş Jermaine Jackson’ın duygusal konuşmasındaki son cümle çoğu kaynağa göre net bir biçimde “May Allah be with you Michael, always.” iken, New York Times’a göre “We all loved being with you Michael, always.” oluvermiş, öte yandan ABC New Australia’ya göre “May our love be with you always, brother.” oluvermiş. Yapacak bir şey yok, somut ya da soyut bir bilinmeze gidenin ardından bile somut dünyanın soyut çelişkileri tekrar tekrar ısıtılıyor. Oysa, küçük dünyanın küçük tükenenleriyiz.
Bir de bir önceki gönderide Türk Michael Jackson’ı yaratılamadı demiştim, demez olaydım. Buradan izleyebilirsiniz Türk Maykıl’ı, hatta Maykıl Tarkan karışımını…
Ölmenin de aslında sekteye uğrayan gösterinin bir parçasıymış gibi algılanmasının ve ardından aklı başına gelenlerin geçmişe dönüp öğütücülüğün pervanesini kırmalarının gerçek aynasındaki görüntüsü hakikatte hasta olan adama, kalbinden estetik yaptırmış muamelesinde bulunmayı anımsatıyor. Söylenecek çok söz varmışçasına davranmak da bazen yetersiz kaldığı için yaşamlara gösterilmeyen saygı ölümlerin de peşine takılıyor. Oysa, bilinmeli ki, bu adam, Jacko, salt dans ve pop şarkıcısı değildir. Kendi başına yol almayı başaran bir insandır. Ve kendi başına ilerleyenlerin hatasızlıkları görülmüş müdür?
Protest ve ırkçılık karşıtı şarkıları, topluma yönelik bilinci ve adeta müzikal düzeyindeki video klipleri ile efsanevi bir kral, gayri ihtiyari ve anlık olarak en çok taklidi yapılan patent sahibi bir dans ve koreografi mucidi olarak 80′lerin ruhunu 90′larda da canlı tuttu. Karşılığında ona yöneltilenler kesinlikle hak ettiği şeyler değildi.
Bize kalan anılardaki yeridir, misal adını ezberlediğimiz ilk yabancı yıldızdır, topçular haricinde. Moonwalk yapmaya çalışırken halıda çıplak ayak yanınca, beyaz çorap arama telaşıdır. Türk Elvis’i, Türk Einstein’i, Türk Beatles’ı ve dahasını gördük de Türk Michael Jackson’ını görmemiştik. Bu Türkiye’de bile ne kadar çok özümsendiğine bir işarettir, gerisi laf-ü güzaftır.
so, so you think you can tell heaven from hell, blue skies from pain. can you tell a green field from a cold steel rail? a smile from a veil? do you think you can tell?
and did they get you to trade your heroes for ghosts? hot ashes for trees? hot air for a cool breeze? cold comfort for change? and did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?
how i wish, how i wish you were here. we’re just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year, running over the same old ground. what have we found? the same old fears. wish you were here.
Merkezkaç kuvvetini felsefede kullanmak işimize gelmez belki de. Çünkü hem merkeze bağlılık hem de kaçma hissiyatının maddeleşmesi, formülleşmesi ve gerçekleşmesi ikilemdir bir yerde. Ama başka başka sarkaçların ve başka başka virajların probleme dönüşmüş halleri 5-6 yıldır birşey ifade etmiyor bana. Birkaç sıkıntım varsa, onlar da ancak ve ancak Facebook’ta beni ille de Galatasaray’ın ve Fenerbahçe’nin “fan”ı yapmak isteyen kimselerdir. Şu aralar tek dert ettiğim fan bilgisayarın fanı ne yazık ki. Tabi bir de orada Allah’ın ve peygamberlerin “fan”ı olma durumu var, onlara da sözüm yok henüz. Kablolara akan binlerce kalitesiz insanın milyonlarca kalitesiz paylaşım ve varsayımları ile beyinlerimiz ütüleniyor. Ütülenme özgürlüğünü savunacak bir gazete bile yok oysa.
Kültürlü görünmek niyetine İtalyan kültürüne merak salanlara kötü haberim var, Roma’dan aşağısında adam kesiyorlar, homoseksüel kovalıyorlar ve rakı da içiyorlar.
Mezuniyet geldikten sonra Maslak’a göç için hazırlanmaya başlarken, aşama aşama ilerlemenin faydalarının göstermediği zararları da gördüm. Boş kampüste arabayı oradan oraya sürerken her köşede bir anıya çarpacakmışım gibi oldu. Çoğunu siktir ettim tabi, çünkü öyle gerekti. Normal formlara benzetmişim şu son 3 ayı, artık 5NF’deyim. Bundan sonra ilişkiselliğin bakış açısı değişecek ve güya kararlar daha da kolaylaşacak.
Birkaç gün de Dikili’ye uğrayayım, sonra deftere eklenir yeni seyirler.
Nedir bizi düş bahçelerinde yürüten? Mezun da olursun, herif de olursun, bey de olursun, başarılı da olursun ama düşlerinden sıyrılan olamazsın. Tıkır tıkır işleme ritmini duydum, ben en iyisi tatile gideyim. Düşlerimi tazeleyeyim.
Hayatımda hep iki seçenek vardı önümde. Edi ile Büdü'den beri bu böyle. Ben Edi'yi severdim. Kafası yuvarlak olanı yani, yoksa o Büdü müydü? İki tane oldukları için hep karıştırırım bu seçenekleri, tıpkı Edi mi Büdü mü yuvarlak kafalıydı hatırlamadığım gibi. Bu yüzden verdiğim kararları bazen hatırlasam da, vermediğim kararlar aklımı karıştırdığından belleğim zorlanıyor. Belki düzelirim diye çok kitap okuyorum, çok film seyrediyorum ve çok gezenler bilmişlik taslamasın diye çok geziyorum. Kâr etmiyor.
Bir de bazı kızlar var, onları çok seviyorum ama en çok hangisini karar veremiyorum. Verirsem hiçbirini hatırlayamam gibi geliyor, fena oluyorum. İşte o zaman rakı içiyorum.
