İçimde bir türlü öldüremediğim Uğur Arslan tarzı aşık olmaya meyilli, işsiz güçsüz, okumasız yazmasız varoş genci şahin marka arabasının amortisörlerini kestirdiği için, arka panele yerleştirdiği wooferlar woof woof yaptıkça film çekilmiş camlara sahip arabanın yağ karteri yere çarpıyor. İşin kötüsü araba belediyenin yükselttiği ana caddeye çıkamıyor, gaz versen benzinden yiyor, karteri momentum noktasıymışçasına araba sallanıyor bir aşağı bir yukarı, hafif ön teker değebilse yere, olacak ama her defasında benzin ve yanmış lastik kokusu sarıyor arabanın beyazını. Arkadaşlarını çağırmış yardıma ama hiç biri kulak asmamış, babası ensesine vuruyor aklına geldikçe, annesi çay dolduruyor devamlı. Varoş genci, Alihan’ı severdi bir zamanlar, Karşıyaka Sahili’nde Atilla İlhan’ı gördü, şair öldükten çok zaman sonra. Şarkılardan çok şiirleri sever oldu. Arabeskin kötüsünü değil, çilenin şiirlerde, devrimin sözlerde saklandığını gördü. Ama işte bi’ yo’ sokağın köşesini dönse, “Mahur” dinletecek tüm mahalleye. Umut etmiyor değil, ama içinde kırılan birşeyler var, kırmak yerine kurmak gerektiği halde… Beyaz Şahin’i ve o, suçsuzlar aslında. Fazlalığın suçu var. Ah, ulan şu mühendisler biraz daha alçak yapsaydı şu şasiyi, şimdi şu yakışıklı araba fazladan kesilmiş amortisörleri yüzünden bu pis çıkmaza hapsolmazdı. Ya da şu belediyenin uyuz işçileri bu pis çıkmazı da düşünselerdi, bu gencin yere yakın arabası olamaz mıydı yani? Yalıdaki evlerin önündeki kaldırımları garaj girişlerinde düşük yapıyorlardı ya, bu varoş çıkmazına dönen yolu yirmi santim düşük yapamazlar mıydı?
Arkadaşları hakkında pek söylenmiyor. Onların cesaretsizliğinden o mesul değil çünkü. Keşfettiklerinden ötürü ondan soğuyanlar değil de, aynı mahallenin o güzel kızının ne düşündüğünü bilememek takılıyor daha çok kafasına. Başka mahalleler de gördü ama bu şahine bu kız yakışır. Bir de küçük kardeşi var bu afilinin, bayılıyor sık sık. Krizsiz, bağırışsız ve sakince bayılıyor küçük kız. Solacak gidecek buralarda, acımasız bir kuralın küçük bedende can bulması. Bu kara kaşlı kızın soluşu, başka evlerde ibret olacak. Belki biraz daha sevecek aileler çocuklarını. Her gün o uzun yürüyüşlerden sonra, kendi çıkmazlarını döndüğünde gözüne ilk önce beyaz şahin takılıyor, arabaya karşı durmayıp devam ederse kapıyı hafif araladığında -şanslıysa- içerdeki taşlıkta oynayan küçük kardeşi el sallıyor, gülerek. Şanslı değilse, annesinin kucağında baygın bir esmerlik… Araba çıksa şu çıkmazdan, önemli ya da önemsiz bakmaz götürür kardeşini hastaneye. Annesi önce uğraşıyor, tokatlıyor, su çarpıyor suratına küçüğün. Düzelme yoksa, önce babaya haber vermek için koşuyor varoş genci, ah bi’ de cep telefonu, hem ona hem babasına belki annesine de bi’ tane… Baba rica minnet Kahveci Mehmet’ten arabayı alabilirse, köşede iniyor, çıkmazı bir hızda koşup, küçüğü taşıyor arabaya. Mehmet vermezse, taksi çağrılacak. O da para…
Para lazım diye arada sırada satacak olur arabayı ama bahanesi hazır, sokaktan çıkmayan arabayı kim alır..? Belki bir yol bulunur ama eller gelip o beyazı çıkmazdan çıkardığında dayanamaz diye korkuyor. O ses sistemi, o film camlar, o parlak TOFAŞ, o kesik amortisörler…
(görsel : Fikret Kuşkan / fotoğraflayan Mehmet Turgut)
