Cumartesi sabahları evdeysem, güne Otis ve Serra Yılmaz ile başlamaktan daha iyi bir seçim göremiyorum.
This entry was posted on Saturday, February 28th, 2009 at 15:37 and is filed under Başka. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.
Comments are closed.
sevgimizin bir tanesiydin müjgan.
saçları sırtına kadar sırma sırma dökülür,
elleri ufacık,
gözleri dört defa lacivertti.
Hayatımda hep iki seçenek vardı önümde. Edi ile Büdü'den beri bu böyle. Ben Edi'yi severdim. Kafası yuvarlak olanı yani, yoksa o Büdü müydü? İki tane oldukları için hep karıştırırım bu seçenekleri, tıpkı Edi mi Büdü mü yuvarlak kafalıydı hatırlamadığım gibi. Bu yüzden verdiğim kararları bazen hatırlasam da, vermediğim kararlar aklımı karıştırdığından belleğim zorlanıyor. Belki düzelirim diye çok kitap okuyorum, çok film seyrediyorum ve çok gezenler bilmişlik taslamasın diye çok geziyorum. Kâr etmiyor.
Bir de bazı kızlar var, onları çok seviyorum ama en çok hangisini karar veremiyorum. Verirsem hiçbirini hatırlayamam gibi geliyor, fena oluyorum. İşte o zaman rakı içiyorum.
Durmuş Çetin Akman'ın Blogu powered by WordPress | minimalism by www.genaehr.com
Entries (RSS) and Comments (RSS).