Kontörüm yok, buradan kutlayayım
Sokak telefonlarından aradım seni, açmadın.Bununla beraber bilincindeyiz ki beklediğimiz bu değil; mavi yeşil kızıl bütün renkleriyle bu dünya “7 günde yaratılma” efsanesine sığacak gibi değil…
Ama işte iki nokta koyabiliyorsak anlaşılır ki yeni bir cümleye başlamışızdır, küçücük de olsa en sonunda bir dünya bizimdir. Yeni durumlara hazır bir cüsse giyinmişizdir ve de eskinin muhasebesi kendiliğinden yapılıvermiştir.
Parantez açmak değil bu sadece; iki nokta uzaklığına bir hayat sığdırmak, acımtırak, acemi ve ürperten kızıllığıyla ayrıksılığın. Cümle kurarken insan boşluğa düşer, arkasına bakamaz, anın yükünü yüklenmiştir. Noktalar yardım eder insanoğluna. Tutunursun…
Robinson’a bir kurtuluş ümidi gibi gelen bir gemi yanılsaması ya da Cuma’ya bir azadlık sıcaklık…
İnsana yardım eder başlatan ve bitiren vurucu noktalar.
Bu yeni noktanızın malum gecede “0:00″ sularında yeni bir ümide kapı olması dileğiyle… Ben ise dilek tutmayı da bıraktım.
İyi yıllar..!