Bobi #2
Fazla mı açıldın yuvandan, daya burnunu toprağa ağaca dön yurduna. Anneni koklayarak sev, babanı hiç mi hiç arama… Gündüzleri taşlara koy göbeğini, geceleri toprağa bulan. Zor mu geliyor av kovalamak, usulca yakalattır kendini, Britanyalardan bir sir düşkündür sana, şansın varsa güzel bir hayvanat bahçesinde yaşarsın vitaminli etlerle. Atarsa asfalyaların bakıcını yersin. İlle de ölesi gelmez ya tutsakların, bunu bilirsin sen.
Ama biz, duyumsayarak uzaklaştığımızı, hiç de başladığımız yerde bitirmiyoruz bu gaileleri. Gölgeleri bize ait zannederken, güneşten kaçıyoruz. Ve tutsaklıklarımız miskinlikten değil, doğuştan.
Ya senin Bobi, kaç kardeşin var? Kaç derdin, kaç tasan? Eşini sayar mısın, rızkını düşünür müsün sana doğuracağı bebenin? Bunları bilmem de Bobi, eminim ki temiz hayvansın, süsüne düşkün, kendine bakan ve baktıran hayvansın.
Düşünen hayvan.
Bobi hadi git, durma buralarda, hayvanlığımız seni de öldürecek.
December 30th, 2008 at 02:42
Kimin evinden kimi kovuyoruz belli değil. Burada hiçbir şey bize ait değilken kendimizi buranın kralları yaptık.