Durmuş Çetin Akman'ın Blogu

Şaşırtmaya da mecalim yok kimseleri. Kurmayı sevmem, yapmayı severim. Ve dahi kimse beni takdir etsin, bana dönsün, beni sevsin gibi dertlerim yok. Bir tek, o Fransız kızı ağlıyor webcamde ona içim acıyor. Neden gelmedin diyor Eylül’de Paris’e? Ne olacak sonumuz böyle sorusunu hiç bir birlikteliğim için kuramadım. Ne kolay kuruyor insanlar, ne meraklılar bu haytalıklarıma… Şaşırtmak için konuşmadıkça, susanlara mı benzedim yoksa; benim de sorunum o olsun mesela. Gönül işleri sorunu kontenjanından… Halbuse varıp, uzakları ev belleyip gideceğim haberiniz olsun.

O tatlı, yamru yumru gidiş haline bıraktım hayatı. Vizelerin vasatlığı anaokulundaki tavşan makas maceralarımı hatırlatıyor. Anaokul öğretmenim el işlerimi beğenmiyormuş, eh be dedim bendeki hayalgücü yeter, işim sevimsiz tavşan makası mı? Ki anaokulunu bırakmaya teşebbüs etmiştim sırf bu yüzden, müdür engelledi beni. İkinci firar teşebbüsüm annemin okuluna yazılma mücadelemdi aslında. O güzel solcu hoca’nımlarla sürgün edildikleri imamhatip lisesinde öğretmenler odasında viski yuvarlayacaktık belki, evrim teorisini anlatacaktık belki… Beni anlamadılar, cebe 1 lira, yok olmazsa bir kaç tokat ve yine o garip ilkokul. Ne garip beynime dolanması bu aralar, yıktılar o okulu, devasa bir kompleks yaptılar. 30ların el emeği, kontrolsüz nüfusa kurban oldu. Okuduğumuz ilkokulu yıktılar, bir ihtimal doğduğum evi de yıkacaklar bir on yıl sonra hiç bana sormadan hem de. Yeşil sahalarda yaşıtımız topçulara da genç topçu demiyorlar artık. Kocadık.

Hayatı gidişine bıraktım demişken, yollarını yapmayı da unutmadım tabi. Yeni yılın ilk gününde nerede olacağım belli olacak. Belirsizliği sevmem. Düşünmemeyi de sevmem. Bu yetim başıma çizeceğim yolumu, hep öyle olmadı mı zaten?

Ne çok para TOEFL, ne çok para Almanca öğrenmek, ne çok para 70lik rakı diye düşünürken bir kitaba rastladım, aldım. Vera yazmış, “Bahtiyar Ol Nazım“… Kitap da çok para. Ama bir yerinde geçiyor, Nazım Vera’ya şöyle yazmış “Döndüğümde mutlaka gramer kurallarıyla yazacağım şekilde Rusça öğreneceğim. Seni böylesine sevmek ve adam gibi yazamamak çıldırtıyor insanı!“. Yürek kepazeliği bizlere bedava, ne kelimelere döndü bu dilim, değmezmiş şimdi anladım.

Daha önce Youtube’un ne sebeple yasaklandığı unutulacak, sebep yerine yasaklanabilir olduğu algısı yerleşecek demiştim. Bu ahval ve şeraitte Başbakan, Youtube’a girdiğini ilan edip, “Siz de girin…” diye buyurunca konu tekrar gündeme geldi. İnsanlar bu yasağı doğru bulup bu yasağa uyanlar, bu yasağı saçma bulup bu yasağa uyanlar ve bu yasağı saçma bulup bu yasağa uymayanlar olarak bölünmüşlerdi. Çok kereler çeşitli ortamlarda bu grupların düşünceleri dile getirildi. İnsanlar bu düşünceler üzerinden birbirlerine satılık, hain, liboş, faşist ve sansürcü dediler. Yani şurada iki gramlık bir interaktif multimedya zevkimiz vardı, onun da içine ettiler diyebiliriz.

Yürütmenin başı ve yasamanın bir vekili olarak Başbakan’ın tavrı, bu yasağı doğru bulup bu yasağa uymayanlar başlıklı yeni bir grubun varlığına işaret etti. Kararı mahkemeler verse dahi mecliste çoğunluğu elinde bulunduran partinin genel başkanı eğer bu yasağın olumsuz etkilerini görüyorsa yasama yoluyla bu duruma müdahele edebilirdi. Bunun yerine bizimle dalga geçermiş gibi “Ben giriyorum. Siz de girin…” demesi bize özgü saçmalıklardandır. Demek ki ya Youtube ile diğer video paylaşım siteleri arasındaki farkı bilmiyor ya da yasaklar sadece biz koyunlar için… Gerçi ben nicedir o koyunbaşlılığı, o diğeryanakuzatmacılığı, o sistemadamcılığını ve o büyüklerinlafıüzerinelafedememciliği bıraktım. Youtube’a bir şekilde giriyorum, hakkım olduğu için giriyorum. Biz de hakkımız olduğu için bunu talep etmeliydik. Sulh ceza mahkemelerinin verkaçlarına “N’oluyor?!” demeliydik. Diyemedik, Başbakan da diyememiş midir dememiş midir orasını mükemmel muhalefetin mükemmel soru önergesinden anlıyoruz : “Çocuklara ve gençlere kötü örnek olmuyor musunuz?“

Şimdi o kadar kelam edilir ama hiçbirinin hükmü olmaz. Neden mi? Çünkü Öğretmenler Günü’nde emekli bir öğretmen de konuşturulmamış. Bir dizecik Nazım eklemeli olduğu için konuşması, biraz yüreklice olduğu için metni… O şube müdürüne de selam edelim buradan.

Beş ay öncesinin olayı… Yanlış doldurulmuş oturma izni ve vize formları… Arkaları temiz… Şimdinin vize çalışma kağıtları… Pazarlama, yazılım mühendisliği, network, istemci-sunucu sistemleri, bilgisayar mimarisi olarak haftayı beşleriz…

Gallas neydi bir zamanlar, şimdi ne oldu? Çok yönlü bir savunma oyuncusundan hızlıca çok sorunlu bir Fransız şımarığına döndü. Gençleri kendine rakip olarak gören, onlara saldıran bir kaptan… Hakan Şükür’ün Sabri’yi şamarlaması gibi olgulara alışkın otoriter memlekette bunlar çok da acaip karşılanmaz tabi ki. Bana göre aşırı değerlendirilmiş bir oyuncudur yani overrated’dır. Aldığı paralar ile, takıldığı ortamlar ile elbette sorunum yok, sadece bu kadar üst seviyede takımlarda yer bularak yılda en az bir 5 maçını izlememize neden olmuştur. Cassano’nun bir boy küçüğüdür işe yaramazlıkta. Düşene giydirmek kolay diyebilirsiniz ama bu adamı kaptan da ben yapmadım ya… Wenger eleğinin deliklerini küçülte küçülte takımı ve takımdaki kaptanlığı bu noktaya getirdi.

Şimdi takım Manchester’a maça giderken evde oturmak kararı ya da yaptırımı bu sorunu elbette çözmeyecek. Yeni kaptan ‘Cesc de olsa Almunia da olsa, Arsenal o kolej takımı havasından uzak artık. Beşiktaş’ta yaşanan yaşlı ve toplama yığılması dönemi Arsenal’de tersten yaşanıyor ve aynı kargaşa ortamına taşıyor Londralıları. Beşiktaş bu süreçten Tigana sayesinde çıkmıştı, ona da vefa gösterilmedi. Arsenal’in toparlanması uzun sürerse 2-3 yıl kadar UEFA kupasına talim ederler, sonrası yine açık deniz…

Ama ya bu Gallas’ı ne yapalım? Gitsin Amerika’da top oynasın mesela.

Özetliyor yağmur seni. Çekingenliğini ve kendini adayışını iki cümle gibi iki damlada seriyor önüme…

Layık olmak ya da olmamak, seninle olmak ya da olmamak önemsizmiş gibi yuğdun beni. Çaresizliğime ortak olmadan sadece aşk ile ilgilendin. Gel gör ki bin yıldır sanki yalnızdım ve sen sadece orada durup, çizdiğim çemberin kenarlarına çiçekler ektin. Baktın ki kuralsız yaşanacak benimle sildin attın kurallarını.

Yürekli kadındın, olmasaydı sonumuz böyle… Maskemi çıkarabilseydim ve o aptal sarhoşluğuma denk gelmeseydin. Martyna dediğimde durduraksız öpmeseydin.

Polonya sınırı benim için akan giden yağmur sularıdır sevinçli çiçeklerini sulayan, bense sonbahar çiçeklerini arsızca öldüren…

Yağmurun beklenmedik direnci beni sevindiriyor. Bulutları yırtmaya çalışan güneşe inat az da olsa yağıyor. Yağdıkça büyüdüğüm toprakta yeniden boy atmak için güven geliyor bana. Daha mert konuşabiliyorum ve herkesi ciddiye alan o dinlemelerim tekrar nüksediyor. Kötü mü bu hal? Sanmam.

Yine böyle günlerin birinde Emrah Hoca ile ilke tartışması yapıyoruz. Mezun olduğumuzda bunlar unutulacak elbette, şarkı seçimlerine indirgenecek ilkeler. Ama şimdi, çok da önemliymiş gibi, uğruna savaş verir gibi konuşuyoruz. Karşı pencereden bakmamı istiyor. Ben ise, pencere kavramını kaldırdığımı varsaymıştım diyorum. Ortak bir bahçede, hep beraberdik. Film gibi mi konuşuyorum? Evetmiş, ama kalıbımı basarım bunlar gerçek ve sonrası masumcaydı.

Çirkine bel bağlamadan geçer gider bu ömür sanıyordum, gitmiş en çirkininde dudakların vakit kaybetmişim. İlk günün yokluk acısı, sonrasının beklentisizliğine ve gelecek planlarına karışmış , kaybolmuş. Albümsüz bile kalabilirdim senin yanında, heyhat üçe beşe baktın be sayın bayan!

Kalemsiz kalışlar, anne sesi arayışları ve bulutsuzluk özlemi… Sıra sıra yaşadım bunları, çok geçmeden kavradım dertsizliği ve silkeledim kendimi. En hoş tavımda geldim buralara diyorum inanmıyorsunuz. Milletini unutalım aşkın, gelin sınırlara küfredelim.

Hepsini tek tek kaybedeceğim, hatta kaybettim bile. Lamı cimi yok. Böyler laflar da etmiyorum gibi geliyor. Bunların tümü, ona ve ona ve yine ona, manzaranın güzelliğinin yattığı hüzüne birer selamdır, birer saygı duruşudur. Ahmet Rasim’e yakıştırmadır üstadlığı ve onun eteğinde boyun büküp beklemektir olgunlaşmayı.

Ya rakıyı neyle içelim? Platin kafalı, yağlı suratlı şımarık sevgililerden mi bahsedelim? Kendi bedenine bile sahip olamayan kokoşlara mı söyleyelim şarkıları? Zerafeti unutan ve deyimsiz konuşan dudaklara mı tav olalım?

Gelin gerçekçi olalım.

Ahımı hicranımı sakladım, gizli tuttum
Gönlümü yıllar yılı hayalinle avuttum
O gençlik günlerimiz dönmez asla geriye
Yazık ki dönse bile o sevdayı unuttum