Mayıs’ın 1′i
Emekçinin bayramının, son iki hafta içinde nasıl da sadece ilkokul çocuklarının evden getirdikleri kuruyemişleri sergilediği Yerli Malı Haftası’na döndürüldüğünü öfkelenerek izledik. İşçilerin, çırakların, kalfaların, ustaların ve memurların bayramını yalnızca uslu yandaşlarının layıkıyla kutladığı bir bayram olarak görmek isteyen AKP’nin, bayramı zehir etmek ve de emekçiye hergünü zehir etmek için başvurmadığı yol kalmadı.
Uçuk ekonomik kayıp hesaplarından provokasyona kadar her bahane, her yafta denendi. Görev yetisi tartışılır mülki amirler bilindik metinleri okudular. 1 Mayıs, kamuyounda ne yapacağını bilmeyen “ayak”ların toplandığı-toplanmak istediği bir gün olarak yansıtıldı.
Yapay kutlama haftalarının icat edildiği, yerleşik önemli günlere yeni kutlama ve anma biçimleri uydurulduğu son yıllarda AKP’nin 1 Mayıs’a el atmaması beklenemezdi.
CHP, Baykal’a ek-can verme telaşındaydı, ülkenin 80 bilmem kaç vilayeti GeSe-FeBe derbisindeydi, bize kalan sönük 1 Mayıs marşı oldu.
Neyse, umudumuzu kesmeyelim yurdumuzdan.
This entry was posted on Tuesday, April 29th, 2008 at 22:30 and is filed under Sosyal Demokrasi, Türkiye. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
Both comments and pings are currently closed.