Adamın sırtlanı var. En az sırtlanın kafası kadar ağır olan bir zinciri de cabası. Viyadükaltı ortamlarının kralı besbelli. Bu arkadaşlar sırtlan kavgası da yaptırıyorlardır. Bir de Neyşınıl Ceografikte aslanların yanında sokak köpeği gibi gözüken şu hayvanın, insan yanındaki heybeti nedir?
Emekçinin bayramının, son iki hafta içinde nasıl da sadece ilkokul çocuklarının evden getirdikleri kuruyemişleri sergilediği Yerli Malı Haftası’na döndürüldüğünü öfkelenerek izledik. İşçilerin, çırakların, kalfaların, ustaların ve memurların bayramını yalnızca uslu yandaşlarının layıkıyla kutladığı bir bayram olarak görmek isteyen AKP’nin, bayramı zehir etmek ve de emekçiye hergünü zehir etmek için başvurmadığı yol kalmadı.
CHP, Baykal’a ek-can verme telaşındaydı, ülkenin 80 bilmem kaç vilayeti GeSe-FeBe derbisindeydi, bize kalan sönük 1 Mayıs marşı oldu.
Neyse, umudumuzu kesmeyelim yurdumuzdan.
I am Jack’s Complete Lack of Surprise.
28 Nisan Pazartesi – İşletim Sistemleri II
29 Nisan Salı – Nesneye Dayalı Analiz ve Tasarım
1 Mayıs Perşembe – Sistem Programlama
2 Mayıs Cuma – Mikrobilgisayarlar
3 Mayıs Cumartesi – Linux ile Web Programlama
Zor ama hala umut var.
Güç düğmesi… Önce mavi ledleri gör, sonra XP logosunu… Şifreni gir, masaüstü bıraktığın gibiyse devam…
Hala arkadaş listende mi kontrolü, hala yazdıklarına yanıt vermemiş mi kontrolü, hala yalnız mı kontrolü… Sırayla.
İletileri okuma, silme ve yanıtlama zamanı. Küçük not defterini aranma, bu deftere aynı renk kalemle yazma sözünü verme süreci. Küçük “deja vu”ları atla.
Telefonuna bak, kimler aramış, neden aramış olabilirler anımsa. Düşünürken git yüzünü yıka. Yüzünü yıkarken ne giyeceksin onu düşün. Düşünürken aynaya bak, sivilce ve sakal kontrolü.
Hızla giyin, hızla kahvaltı et. Yavaşça dişini fırçala, download durumuna bak, gece aklına gelenleri kuyruğa ekle, ortalama indirme süresini kabaca hesapla, bu hesaptan zevk duy.
Çantaya güneş gözlüğünü de at. Saate bak, araba mı, ESHOT mu? Karar ver.
Merdivenden in.
Bu enik orada donsun siz şu Nisan ayında 30 dereceyi bulan İzmir’de Husky gezdirin.
Hakan Şükür iyi niyetli olabilir mi? Bence olamaz. Yaptığı bir güç denemesiydi, gösterisine dönüştü. En basitinden istavroz çıkaran yabancı topçular örneği ile savunuldu. Hazırmış cephaneler gibi geldi bana. Şükür’den yobazlaşma konusunda çok ileride olan TVlerin spor servislerinden herhangi bir karşı çıkış beklemiyordum zaten. Hatırlanması gerekirse/istenirse, hatırlanacak bir çok olay var aslında. 2000′lerdeki jeep tartışması, Anıtkabir’e gitmeme kararı ve imam krizi. Yani bir yandan peygambere/peygamberlere yakıştırılmayan maddecilik, diğer yandan peygamberlerden kaynaklı bir hoşgörü çağrısı. Yakışık almıyor.
Şahsen benim hoşgörülü ve terbiyeli olmam için bir peygambere ihtiyacım yok. Bu erdemlerin insanların ortak ölçütleri olduğu ve gayet de aile içinde öğretilebilir olduğunu düşünüyorum. Bunun yanında elbet bilge kişilerin, seçilmiş insanların öğütleri alınabilir.
Sorun biraz da, dinin yayılması için alet icat etmekten kaynaklanıyor. “Jesus Camp” diye bir belgesel vardı. Evanjelizm’in nasıl bir ortaçağ hükümranlığına döndüğünü anlatıyordu. Oyuncak bebekler kürtaj-karşıtı nesneye döndürülmüş, metin olmak çileyi çekmekle eşdeğer tutulup, karşı gelmek unutturulmuştu. Ne yazık ki günümüz Sünni-İslam’ında da, insanların saf dini duyguları, devlet-ticaret-tarikat üçgeninde dik olmayan eşit açılara dönüştürülüyor. Bizden bir gıdım az dindar olamazsın diktası bu. Oysa ki, bu ülkede kıtır kıtır dininden edilenler var, dan diye dini yüzünden öldürülenler var ve bunları ben öldürmedim. Ağızlarda tekbir ile insan yakanlar var, şimdi kebap yeniyor o yerlerde.
Bu sabah, cuma olduğundan mıdır yoksa Kutlu Doğum Haftası yaftası yüzünden midir, TV’deki din adına hezeyanları sayalım bir de;
Ülkenin gittiği yön düşünüldükçe, Hakan Şükür’ün hoşgörü çağrısı, yapay bir haftanın, halklığını unutan bir toplumun muhafazakarlaşmasının kör edici bayrağı oluyor.
Özgürlüğe koşan insanlar olsak, oluversek. Çok zor mu?
3. Genç Akademi’deydim. Ankara havası soludum biraz. Açlışı oturumunda şunu gördüm; bu AKP’nin de gençler için yeni sözler söylemeye heves etmeyeceği ve kadrolaşmanın hızla artarak devam ettiği. Aslında bakmaya çalıştığım mevkilerdeki başarımlardır ama böylesi hızlı tırmanışlar da iç bulandırıyor.
AKP’nin bizden neler götürdüğünü ancak 10 yıl sonra anlayabileceğiz. Bu yıpratmayı onarabilecek olan soldur. Partizanlık düzeyinde değil, çalışkanlık ve halkçılık düzeyinde bir sol gelişmeli.
Neyse, Perinçek’e de sol diyorlar.
