Armando, etwa 1,75 Meter groß, hager und verschlossen, wusste nicht, was ihm geschah.
Bazı blogların adet edindiği gibi “Kim bu?” konulu bir yazı/gönderi değil bu. Gereken soruyu motosikletin üzerindeki adamın gözleri soruyor zaten: Nereye geldim ben?
Gittiği yolun her kilometresinde daha da yabancılaşarak etrafa, gönlünün açıklarını kafasının fikirleri ile örtüşünün verdiği cesaret ve varış noktasında kravatlıların şaşmaz hesabı ile tescillenmiş bir milyonuncu misafir işçi sıfatıyla tanışıyor Rodrigues. Sene ‘64, mevsim göç mevsimi sonbahar… Kendi geleceğinin, insanoğlunun icat ettiği kağıt üzerinde şekillendirildiğini o da görmüştür. O da düşmüştür ikirciğe imza karalarken kağıtlara… İberyalı yüreğine bulaşan çaresizlik, Kuzey toprağında çözülür gibi olmuştur. Heimda yer bulamadıysa eğer, bir eşin dostun yanında kalmıştır birkaç hafta kadar. Yabancı memleketin yabancı yataklarına böyle böyle alışmıştır kemikleri ve adaleleri. Sonra belki, eline geçen ilk parayla Porto Şarabı almıştır. Almıştır almasına da, fiyatı birazcık fazla gelmiştir, elini yakmıştır lakin ilk yudumda sönmüştür eli, emeği. Gel gelelim, bazı geceler bazı keyifler için boş tabaklara bakakalmıştır. Bazı keyiflerin aslında keyifsiz olduğunu bile bile… Mopedi çalışmamıştır soğukta, sorununu diyememiştir tam bir cümle ile. İnsan nasıl da susar kimi zaman, böyle öğrenmiştir.
Tescillenmiş sıfatının verdiği yük de vardır, eve para gönderme yükünün üzerinde. O Federal Almanya’nın projesidir. Henüz göçmen denilmeyip, misafir denilen adamlar ve arkalarından gelecekler diye korkulan aileler… Zaman geçmiş geçmesine ancak milyon tane işçinin yarattığının kaymağı kadar çökeleği de vardır. Ve “Bu memleket yabancıya doymuş abicim!” diyor şimdilerde Taksici Hasan. Memleket ve yabancı kavramları sözünün neresinde ona, neresinde bana hitap ediyor, anlaşılmıyor. Anlaşılmadıkça da Kuzey’e yeni birinci nesiller geliyor. Her gelişte, gelenin neden geldiği birileri tarafından anlaşılmıyor. Ama her gelişte, etrafta kravatlar ve soğuk çiçekler hazır tutuluyor, zira milyon dediğimiz an gelir birilerini bulur ha misafir ha yabancı ha göçmen…
Edie: Which side are you with?
Terry: Me? I’m with me, Terry.
İnsan taraf tutacaksa, kendi tarafını tutmalı. Çünkü kendi hatasını bizzat insanın kendisi temizleyebilir. Ve yine çünkü taraf hissedilmeyen birşeydir, insan kendisini hissetmez.
Na jedenfalls, Ingvar, wir werden uns alle Mühe geben, deinen Plänen bei uns im Stadtteil einen Strich durch die Rechnung zu machen. Wir haben schon damit angefangen, und unsere Politikern geht auch bereits die Düse. Wie sonst sollen wir uns erklären, dass sie mit dem Gedanken spielen, das Genehmigungsverfahren für dein Möbelhaus jetzt vom Bezirk in die Hände der Stadt zu legen, um ein Bürgerbegehren dagegen unschädlich zu machen? Es wird ihnen nichts nützen. Wir bleiben dran, Ingvar. Das Leben ist kein Möbelhaus. In diesem Sinne: Deine Anwohner, die keine werden.
Gentrifikasyon, Hamburg Altona’da da bir “zafer” kazandı diyebiliriz bugünden sonra. Zira, Altona’da yapılan oylama sonucunda Altona’nın merkezi diyebileceğimiz mevkide yer alan boş binanın bir anlamda “de facto” kullanıcıları olan 130 kadar sanatçı ve “Kein Ikea in Altona” inisiyatifi yürütücülerine destek ancak %23 çıktı. Ikea bu binayı 2009 yılında 10 milyon Euro’ya almıştı. Ancak semtin sakinleri, Ikea’nın burada yeni bir şube açmasına – daha doğrusu inşa etmesine – sosyal ve çevresel nedenlerle karşı çıkmışlardı. Yapılan bir çok güzel ve etkili gösterilere karşı siyasilerin de desteği ile istediğini alan Ikea oldu. Takip edebildiğim kadarıyla bu gentrifikasyon projesine karşı çıkan tek siyasal oluşum Sol Parti idi. Bu tabloda da ucuzculuğu sosyal yarar olarak gösterebilme başarısına erişmiş Ikea’nın aldığı %77′lik destek oranı az bile diyebilirim. O kadar ki, Yeşiller temsilcisinin bile buraya akacak yatırımdan bahsettiği bir ortamda gerçekleşti bu oylama.
Almanya’da evet gökdelenler ve gökdeliciler sevilmiyor, tarihi binalara karşı inanılmaz bir hassasiyet var, şehir planları hiçbir şekilde eğilip bükülmüyor ve küçücük bir kasabada otursa dahi genç bir insan “oralı” olarak yetiştiriliyor. Tüm bunlara rağmen; son yıllarda dünyanın en büyük ihracatçısı ünvanını Çin’e kaptıran Almanya, savaş sonrası ekonomisinin getirdiği zorluklar ile oluşturulan bazı semtlerini ve yapılarını, büyük şirketleri ve yatırımları çekmek için öne sürüyor, yenileşme ve yenilenme atağına kalkıyor. Tabi bu durumda olanlara ve olacaklara tepki gösteren kitleler sahneye çıkıyor. Bizim gibi unutkan ve umursamaz da olmadıkları için, sanıyorum ki bu davanın başka başka alt davaları olacak ve yine uygarlık kazanacak, artık paralarını saymaktan tek dişi mi kalmıştır yoksa bireyin düşüncesi ve gücünden mi doğmuştur orasını bilemeyeceğiz.
Son olarak, ilk video ile ilgili ipucu vereyim, video Fatih Akın ile başlıyor…
Guardian’ı karıştırırken aldım haberi. Banksy Efendi’nin filmi Exit Through the Gift ShopSundance Film Festivali‘nde endam eyleyecek. Beni Utah’a getirtmeyin…
I feel bad I won’t be able to shake the filmmaker’s hand and tell him how much I love this film. I think I will shake everyone’s hand that day and hope I hit on Banksy somewhere. I love his work in all forms
Bir 19 Ocak daha geride kaldı. Bir acının yıldönümünde anmalar, konuşmalar ve yılmalar üstüste geldi. Ben ise uzakta olduğum için, kalbimin orada olduğu yere gitmeleri için insanları teşvik etmeye çalıştım. Orası neresiydi? Agos Gazetesi’nin bulunduğu Sebat Apartmanı’ydı. Sebat… Babası haince elinden alınana en çok bu gerekir, kökü kazınana en çok bu gerekir. İstanbul’u takip etmeye çalıştım sonra, açtım Ara Dinkjian dinledim, The Invisible Lover…
Şu bildiğiniz sözler ile, “… gelse Bomonti’den“… Ne Tatavla bıraktık böylece ne de Dink…
Bir bebekten katil yaratan karanlığa alışan gözbebeklerimiz bir katilden de bir kahraman yaratmaya seyirci kalıyor. Ağlayamıyor bile. Ağca’nın Abdi İpekçi Caddeleri’nde, Meydanları’nda ve Sokakları’nda gezip yere tükürebilecek olması midemi bulandırıyor. Hani olmaz ya(!), Abdi İpekçi Spor Salonu’nda malum partinin herhangi bir kongresinde herhangi bir makama seçilmesi dahi ihtimal dahilinde ve dünden daha sahici. Kanıksatma, kanatma ve kandırma hepsi içiçe…
Astroloji, horoskop, burçlar, yıldızdanbilicilik ve yıldız ilmi insanların kaderlerine ve yaşamlarına dair soru işaretleri yaratmaktan başka bir işe yaramaz. İkizler burcundan yarar göremiyorsam da, Çin Takvimi’ne göre Şubat 2010′dan itibaren Kaplan Yılı’na giriyormuşuz ve bir Kaplan olarak herşeyin güzel geçeceği bir yıla adım atmaktaymışım. Bazen de bu ilime inanmaktan başka çareniz kalmaz.
Göz ne içindir? Neyle yaşatır içindeki feri? Gelip geçen anların, ışınların, damlaların bir tortusu kalır mı içinde? Bu fer ile, bu tortular ile nasıl başa çıkar aynı anda, bilmek isterim. Fakat sanırım göz en çok anlamak içindir. Bakacaksın, göreceksin, yoracaksın ve anlayacaksın. Bu noktadan sonra durmak ya da devam etmek senin elinde. Devamında gözlerini anlamak için değil unutmak için kullanacaksın hiçbirşeyi anlamayarak hem de.
İşte geldiğimin üç ayı, üç otuz günü ve gecesi geçti. Kuzeyin soğuk kışının ortasını delip de geçtim, ne var ki içten içe duyulan sıcaklık, bir öpücük ile ateşlenen yanaklar ve susatan rüyalar da benimleydi. Yani aşk da benimleydi.
Olmazsa olmaz değildi. Olur gibi de değildi. Sınırlardan konuşmaya devam edeceğim.
Hayatımda hep iki seçenek vardı önümde. Edi ile Büdü'den beri bu böyle. Ben Edi'yi severdim. Kafası yuvarlak olanı yani, yoksa o Büdü müydü? İki tane oldukları için hep karıştırırım bu seçenekleri, tıpkı Edi mi Büdü mü yuvarlak kafalıydı hatırlamadığım gibi. Bu yüzden verdiğim kararları bazen hatırlasam da, vermediğim kararlar aklımı karıştırdığından belleğim zorlanıyor. Belki düzelirim diye çok kitap okuyorum, çok film seyrediyorum ve çok gezenler bilmişlik taslamasın diye çok geziyorum. Kâr etmiyor.
Bir de bazı kızlar var, onları çok seviyorum ama en çok hangisini karar veremiyorum. Verirsem hiçbirini hatırlayamam gibi geliyor, fena oluyorum. İşte o zaman rakı içiyorum.
